ايمان به خدا و روز رستاخيز سرچشمه گيرد ؛ يعنى محرك ما براى اين‌گونه اعمال تحقق بخشيدن به رضايت خدا و عمل به دستورات او باشد ، نه ريا و جلب توجه مردم و نه ساير محرك‌هاى مادى ؛ زيرا جاى گفتگو نيست كه اگر محرك ما براى انفاق ، ايمان و رضاى خداوند باشد ، به طور مسلم مىكوشيم اموال خود را در جايى مصرف كنيم كه واقعاً شايسته و خدمت باشد ، ولى به عكس اگر محرك ما امور مادى آلوده با صدها هوا و هوس گردد و ساختن پل و مدرسه ، كارگاه و كارخانه براى ريا و شهوت و در نتيجه براى كسب نام و مقام در آينده باشد ، در اين صورت ، به يقين حق به صاحب حق نمىرسد و تا آن جا در اين راه گام بر مىداريم كه به نفع شخصى ما تمام شود و در غير اين صورت ، گامى در اين راه برنخواهيم داشت . از اين نظر در آيهء هفتم ، انفاق و خدمت به م ردم را بر اساس ايمان به خدا استوار نموده ؛ حتى به يك بار اكتفا نكرده و دوباره يادآور شده و مىگويد : « آمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَأَنْفِقُوا » ؛ ايمان به خدا و رسول بياوريد و انفاق كنيد » و نيز اين مضمون را در ذيل متذكر مىشود و مىفرمايد : « فَالَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَأَنْفَقُوا » ؛ كسانى از شما كه ايمان آورده و انفاق كرده‌اند . . . » . و اين خود يكى از تعاليم برجستهء اسلام است ، كه اعتقاد دارد بايد سرچشمهء اين اعمال ، طلب خشنودى خداوند باشد نه ارضاى هوس‌ها و كسب نام و نشان . وانگهى ايمان ، كه گوهر گرانبهايى است و با روح انسان آميخته مىشود ، بايد آثار و مظاهرى داشته باشد و از وجود آثار آن ، پى به وجود آن برد و يكى از آثار عظيم ايمان ، گذشتن از اموال و ثروت است و بدون